Shanghai: meaning No Facebook

Dit was niet het plan. Een hele blog openen en verhalen posten voor één maand Australiē? Het zou de moeite niet zijn, toch. Maar probeer maar eens vijf uur op een vliegveld te zitten, een computer tot je beschikking hebben gekregen en ontdekken dat je niet op Facebook kan. Klopt: Shanghai International Airport heeft geen Facebook. Geen Facebook: dat betekent niet mijn status opdaten (Jantien [has arrived in Shanghai; ready to go to Sydney!]), geen Facebook-chat en geen vrienden toevoegen. Maar ik heb net een nieuwe vriendin gemaakt - nu moet ik helemaal haar namen onthouden en later toevoegen [search: Katja Gevers]. Hoe kan ik nu iedereen laten weten dat ik veilig aangekomen ben in China (het land zonder Facebook).

Als ik lichtelijk obsessief klinkt dan wil ik dat graag deels wijten aan mijn lange tocht. True, ik heb al het geluk op de wereld gehad met mijn vluchten. Hoewel NS het trouw liet afweten en ik dus de taxi naar Liège moest pakken, reden de Deutsche Bahn internationale treinen met gemiddeld 40 minuten vertraging zeer redelijk. Slechts een uurtje later dan gepland kwam ik aan op Frankfurt. Dit geweldige internationale vliegveld was omgetoverd tot all-round amusementcenter. Voor mij dan, omdat ik Internationaal vloog en deze vluchten voorrang kregen op alle anderen. Bracht ik met mijn kleine 4 1/2 uur vertraging slechts 7 uur op het vliegveld door; sommige mensen sliepen er al dagen. De vertrekhallen waren gevuld met mensen, cafeetjes vol, alle nationaliteiten waren vertegenwoordigd op de bunkbedjes die waren gestald in diverse hallen. Het vliegveld verzorgde amusement met de Kerstman en ballon-kunstenaren en bovendien gratis witte broodjes, drinken en snacks. Ik ben er glunderend doorheen gelopen. Ongegeneerd heb ik foto's genomen van slapende mensen en genoten van de chaos, gratis waren en het gelaten cynisme dat van het wachtende publiek afdroop. Ik ben zelfs nog een paar keer heen en weer gependeld tussen de verschillende vertrekhallen om het goed in me op te nemen. Winterpret zal ik het maar noemen. Kou die ik toch binnen enkele uren geheel achter me zou laten.

Shanghai Airport is lang niet zo leuk. Niemand spreekt Engels ondanks de evidente noodzakelijkheid, maar dat is eigenlijk niet zo grappig als ik verwacht had. Zomervertraging bestaat niet. Ik kan net mijn neus buiten de deur steken maar het ruikt allemaal niet anders. Ik heb geen visum maar kan in alle transit-vrijheid gemakkelijk een taxi nemen zo (b)lijkt het. Niet echt een leuke gok als niemand Engels spreekt en in enige noodzakelijke behoeften kan vervullen dus ik blijf veilig binnen. Goede kans ook om jullie te bedankt voor alle lieve berichtjes en e-mailtjes net voor mijn vertrek (en daarna, maar goed ik was toch nog op het vliegveld..). Zelfs met Facebook weer online en beschikbaar zal ik proberen te blijven schrijven. En dan post ik mijn blogs op Facebook. Wie weet nu nog van deze blog zonder Facebook? Beloofd: ik ga proberen in Australiē weer een leven te krijgen en jullie niet meer lastigvallen met cultureel-onverschillige obsessief/neurotische afkickverschijnselen. See you in the outback!

Pap, mam, Josineke, ik ben op tijd en ik kom eraan! Tot morgenochtend 10.00 in Sydney!