A Travellerspoint blog

Water

Snorkelen, duiken en overstromingen

sunny 28 °C

Water is onze vriend en onze vijand. Net nadat we van onze luxe boottocht door de Whitsunday Islands in Airlie Beach komen, zie ik de verschrikkelijke beelden van de overstromingen in Brisbane in het internetcafe. Op de boot drong weinig informatie door. We genoten van de oceaan en het spectaculaire reef dat eronder schuilt. De onnatuurlijk felle kleuren van de oceaanbodem vermengen zich met de kleurige parmante vissen die er thuishoren. Snorkelend of duikend, het is een prachtig gezicht en geweldige ervaring. Het was mijn eerste keer onder het zeeniveau (tenminste, onder water; in Nederland zijn we altijd onder het zeeniveau) en het ademen, zien en rondbewegen vielen nog zwaar. Het is een raar gevoel om je tussen de vissen te scharen, zelfs met wetsuit aan.

Als ik me de honderden dakloze mensen in heel Queensland en New South Wales voorstel, voelt een onderwater-ervaring minder verleidelijk. Rockhampton, Gladstone en nu ook Brisbane zijn ernstig getroffen. Twaalf mensen zijn al overleden, 43 mensen worden nog vermist. Het is zo vlakbij, we zouden morgen vanuit Townsville een vlucht zuidwaarts nemen. We laten het vliegtuig schieten en verwisselen het voor een verblijf in het zonnige Magnetic Island. We pakken het vliegtuig binnenkort waarschijnlijk direct terug naar Sydney. Het liefst zou ik in Brisbane willen helpen bij het opbouwen maar ik geloof niet dat iemand een niet-gespierd, iets nieuwsgierig en kort-blijvend meisje kan gebruiken. Dus blijven wij veilig noordelijk (voorlopig) en geniet ik van mijn negen overige dagen.

Ik moet gauw gaan want we gaan nog wat eten met de mensen van onze Wings II-boot in Beaches. Bij hun zal het nieuws ook wel ingeslagen zijn en het reorganiseren gaat beginnen.

Bedankt voor alle lieve berichtjes (en blijf er vooral mee door gaan). Wij zijn veilig en zien jullie snel weer!

Posted by Jantien 01:36 Archived in Australia Comments (1)

Aidelaide, South Australia - music, family and couchsurfing

Expect the unexpected

sunny 40 °C

Adelaide leek een ghosttown. De straten waren leeg en de mensen die voorbij liepen kenden we inmiddels bij hun fictieve zelfbedachte namen. We hadden heus wel verwacht dat op 1 januari de winkels dicht zouden zijn, mensen uitbrakten in bed of met tegenzin de hond uitlieten. Jammer, maar ons vliegtuig vloog nou eenmaal 's ochtend van Melbourne naar Adelaide zodat wij rond 2 uur al midden in het centrum stonden. We waren de enigen. Een redelijk getalenteerde straatmuzikant verdiende geen geld. We struinden de verlaten straten van een befaamde citytour af om aan het eind van Rundle St rechtsomkeer te maken. De muziek zwol opeens aan maar transformeerde zich in een geremixte versie van Rihanna - niet helemaal wat we verwachten. In een staat van verveling en verwondering liepen we op het geluid af om tegen gehouden te worden door stalen hekken met zwart zeil. Alleen mijn zus en ik kunnen een gigantisch muziekfestival in het midden van de stad op nieuwjaarsdag gemist hebben. Plotseling de plaatselijke bevolking gevonden.

Prima, festival, daar doen wij ook wel aan. Ticketcounter, okay, zelfs een kaartje willen we wel kopen. Hoe duur kan zo'n kaartje nou zijn? Josine en ik hebben het allebei twee keer gechecked totdat de mevrouw haar irritatie niet meer baas leek te kunnen. Een kaartje was 150 dollar. Lachend liepen we om het terrein heen, buiten de hekken had zich een groep in het park geschaard vanwaar het grootste podium goed te zien was en de muziek goed te horen. Geen 150 euro, wel live in de zon, liggen op het gras, genieten van David Guetta! Tot ver in de Botanische Tuinen waren zijn remixes te horen. We genoten na met een pompoensoep waarbij discount-bioscoopkaartjes als bonus kwamen. Hoe lekker is het slapen na een sappy romantische comedie The Heartbreaker en een zwoel avondwandelingetje terug naar ons Lounge Motel tenmidden het centrum?

Valt tegen. Bedbugs are not to be messed with. Mocht je ze treffen: je wordt of gebeten, of paranoide van het idee dat je gebeten gaat worden. Gegarandeerd een tegenvallende nachtrust. Matras met beestjes buiten de deur, Josien op haar matje en ik waagde mijn leven op een van de andere zes matrassen. We kregen de volgende ochtend ons geld terug, al mogen we in ons adviesboekje nu noteren dat hostelmanagers liever hebben dat je het hostel-emergencynumber belt voordat je de bedbugs buiten te zetten en een epidemie veroorzaakt. Noted, thanks, that will help us sleep at night.

Er stond ons een traktatie te wachten de volgende avond. We zochten 's middags een oudtante van ons op, tante Lotte. De zus van mijn oma is 90 jaar oud en woont in een mooi huis in voorstad van Adelaide. We hebben met haar oude fotoboeken doorgekeken, een wijntje gedronken en zelfs uit eten gegaan. Een hele leuke familie-aangelegenheid, ze hebben hier ook alles in Down Under.

En, Adelaide is heerlijk. Stel je suburban America voor, maar dan met de heerlijke relaxte en behulpzame houding van Australiers in steden gevuld met zon en enorme parken. De natuur is, zoals in heel het continent, schitterend en divers en de samenleving multicultureel. Vooral Aziaten en Indiers zijn populair, in Adelaide vooral. Internationale studenten kunnen in deze 'regional area' namelijk al studerend aan de South Australian University gemakkelijker een permanente verblijfsvergunning kunnen krijgen dan in de steden. Aidelaide heeft ook een strand en gratis fietsen. Met die combinatie in omgekeerde volgorde hebben we vandaag gewerkt aan onze conditie en een passend bruin kleurtje. Vanavond slapen we weer bij onze couchhost, een vriendelijke Filipijnse jongeman die zijn bank ter beschikking stelt aan twee lieve zusterlijke backpackers. We hebben ook in vele andere steden couches geregeld; het is de leukste, interactiefste en goedkoopste manier om het continent (en de wereld eigenlijk) rond te komen. Geen bedbugs, dus no worries.

Ik wil iedereen graag een heel gelukkig nieuw jaar wensen en bedanken voor de vele berichtjes. Schrijf vooral een reactie op mijn blog, dat is altijd leuk! We vliegen pas op de 6de naar Cairns (Queensland) dus we hebben nog geen last van de overstromingen maar we houden het weerbericht in de gaten. Een onverwachte wending van onze reisplannen dreigt mogelijk... Tot schrijfs!

Posted by Jantien 00:41 Archived in Australia Comments (3)

Shanghai: meaning No Facebook

Can you imagine?

sunny 40 °C

Dit was niet het plan. Een hele blog openen en verhalen posten voor één maand Australiē? Het zou de moeite niet zijn, toch. Maar probeer maar eens vijf uur op een vliegveld te zitten, een computer tot je beschikking hebben gekregen en ontdekken dat je niet op Facebook kan. Klopt: Shanghai International Airport heeft geen Facebook. Geen Facebook: dat betekent niet mijn status opdaten (Jantien [has arrived in Shanghai; ready to go to Sydney!]), geen Facebook-chat en geen vrienden toevoegen. Maar ik heb net een nieuwe vriendin gemaakt - nu moet ik helemaal haar namen onthouden en later toevoegen [search: Katja Gevers]. Hoe kan ik nu iedereen laten weten dat ik veilig aangekomen ben in China (het land zonder Facebook).

Als ik lichtelijk obsessief klinkt dan wil ik dat graag deels wijten aan mijn lange tocht. True, ik heb al het geluk op de wereld gehad met mijn vluchten. Hoewel NS het trouw liet afweten en ik dus de taxi naar Liège moest pakken, reden de Deutsche Bahn internationale treinen met gemiddeld 40 minuten vertraging zeer redelijk. Slechts een uurtje later dan gepland kwam ik aan op Frankfurt. Dit geweldige internationale vliegveld was omgetoverd tot all-round amusementcenter. Voor mij dan, omdat ik Internationaal vloog en deze vluchten voorrang kregen op alle anderen. Bracht ik met mijn kleine 4 1/2 uur vertraging slechts 7 uur op het vliegveld door; sommige mensen sliepen er al dagen. De vertrekhallen waren gevuld met mensen, cafeetjes vol, alle nationaliteiten waren vertegenwoordigd op de bunkbedjes die waren gestald in diverse hallen. Het vliegveld verzorgde amusement met de Kerstman en ballon-kunstenaren en bovendien gratis witte broodjes, drinken en snacks. Ik ben er glunderend doorheen gelopen. Ongegeneerd heb ik foto's genomen van slapende mensen en genoten van de chaos, gratis waren en het gelaten cynisme dat van het wachtende publiek afdroop. Ik ben zelfs nog een paar keer heen en weer gependeld tussen de verschillende vertrekhallen om het goed in me op te nemen. Winterpret zal ik het maar noemen. Kou die ik toch binnen enkele uren geheel achter me zou laten.

Shanghai Airport is lang niet zo leuk. Niemand spreekt Engels ondanks de evidente noodzakelijkheid, maar dat is eigenlijk niet zo grappig als ik verwacht had. Zomervertraging bestaat niet. Ik kan net mijn neus buiten de deur steken maar het ruikt allemaal niet anders. Ik heb geen visum maar kan in alle transit-vrijheid gemakkelijk een taxi nemen zo (b)lijkt het. Niet echt een leuke gok als niemand Engels spreekt en in enige noodzakelijke behoeften kan vervullen dus ik blijf veilig binnen. Goede kans ook om jullie te bedankt voor alle lieve berichtjes en e-mailtjes net voor mijn vertrek (en daarna, maar goed ik was toch nog op het vliegveld..). Zelfs met Facebook weer online en beschikbaar zal ik proberen te blijven schrijven. En dan post ik mijn blogs op Facebook. Wie weet nu nog van deze blog zonder Facebook? Beloofd: ik ga proberen in Australiē weer een leven te krijgen en jullie niet meer lastigvallen met cultureel-onverschillige obsessief/neurotische afkickverschijnselen. See you in the outback!

Pap, mam, Josineke, ik ben op tijd en ik kom eraan! Tot morgenochtend 10.00 in Sydney!

Posted by Jantien 01:58 Archived in China Comments (1)

(Entries 1 - 3 of 3) Page [1]